Niewiele okrętów podpłynąć tu może,
tu, gdzie wybrzeże wygina się w łuk.
I ludzi zostało tutaj niewielu,
dwóch wielkich, idiota, pani karzeł,
dyskretny sprzedawca
we śnie skulony za ladą,
i gospodyni szlachetna,
u niej karzeł robi za krawca.
Idiota czas sobie umilać
lubił - zbierając jeżyny,
a potem w niebyt je wyrzucał.
Niziutka szwaczka zaczęła się śmiać.
Nad morzem, bo tam też,
w niebieskawym odcieniu makreli,
nasz gościniec stał zamazany
jak gdyby był cały od łez.
A pod oknami
pelargonii tłamsił się kwiat,
linoleum lśniącego blask
unosił się nad podłogami.
Nasłuchiwaliśmy, gdy kończył się dzień,
skąd puchacza nocny dochodzi zew.
Przy nocnej lampki półmroku
po ścianach przebiegał połyskujący cień.
A ten wielki, co się jąkał,
gospodyni naszej syn,
trudną zgłębiając gramatykę
na schodach siedział i stękał.
On- ponury to był stwór,
Ona - radosna szczęśliwie.
W sypialni przejmujący chłód
i bliskość materaca z piór.
Obudzeni zostaliśmy, gdy skończył się dzień,
Przez potok, co po omacku,
Na oślep do morza się zbliża,
Pomrukując przez sen.
---___________--------_______________-------
A Summer’s Dream - Poem by Elizabeth Bishop
To the sagging wharf
few ships could come.
The population numbered
two giants, an idiot, a dwarf,
a gentle storekeeper
asleep behind his counter,
and our kind landlady—
the dwarf was her dressmaker.
The idiot could be beguiled
by picking blackberries,
but then threw them away.
The shrunken seamstress smiled.
By the sea, lying
blue as a mackerel,
our boarding house was streaked
as though it had been crying.
Extraordinary geraniums
crowded the front windows,
the floors glittered with
assorted linoleums.
Every night we listened
for a horned owl.
In the horned lamp flame,
the wallpaper glistened.
The giant with the stammer
was the landlady’s son,
grumbling on the stairs
over an old grammar.
He was morose,
but she was cheerful.
The bedroom was cold,
the feather bed close.
We were awakened in the dark by
the somnambulist brook
nearing the sea,
still dreaming audibly.
few ships could come.
The population numbered
two giants, an idiot, a dwarf,
a gentle storekeeper
asleep behind his counter,
and our kind landlady—
the dwarf was her dressmaker.
The idiot could be beguiled
by picking blackberries,
but then threw them away.
The shrunken seamstress smiled.
By the sea, lying
blue as a mackerel,
our boarding house was streaked
as though it had been crying.
Extraordinary geraniums
crowded the front windows,
the floors glittered with
assorted linoleums.
Every night we listened
for a horned owl.
In the horned lamp flame,
the wallpaper glistened.
The giant with the stammer
was the landlady’s son,
grumbling on the stairs
over an old grammar.
He was morose,
but she was cheerful.
The bedroom was cold,
the feather bed close.
We were awakened in the dark by
the somnambulist brook
nearing the sea,
still dreaming audibly.
